Het is nu meer dan een jaar geleden dat ik uitviel door een CVA.  Het afgelopen jaar heb ik opnieuw moeten leren spreken. En dat is nog steeds wel hoorbaar, maar het beperkt me steeds minder. Ik begrijp alles wat er tegen me wordt gezegd, dat is gelukkig nooit weg geweest.

Ik zou u allemaal wel persoonlijk willen spreken om u te bedanken en ook om weer op de hoogte te raken van uw levens. Maar met zoveel patiënten is dat een onmogelijke opgave. Ik probeer wat taken op te pakken en gaandeweg hoop ik wat meer betrokken te raken.

Ik wens u een goede zomer en hoop u snel weer te zien!